مهر 86 - دنیای امروز ما

	+ معجزه‏ی عشق
	چهارده ساله که بودم ، غده‏ای به اندازه و سختی یک گردو نفس کشیدنم را مشکل کرده بود. نمی‏دونم چه بود و دلیل رشد غیر طبیعی آن چه بود! ... با مادرم به دکتر غدد رفتیم و او دستور عمل داد ، گفت تا چند روز دیگر غده باعث خفگی پسرتان می‏شود ... ترس همه وجود مادر را فرا گرفته اما هیچ بر زبان نمی‏آورد ... می‏دانم ثانیه‏ها سنگین‏تر از همیشه می‏گذشتند و دقیقه‏ها چون ساعت ... دیگر تاب ماندنش نبود ، رفت ... به حریمی امن پناه برد و از خدای خویش ، از معبود خویش ، از خالق خویش تمنای شفا می‏کرد ... تمنای آرامش می‏کرد ... صدای گریه‏اش هنوز در عرش حضور دارد و هنوز ایوانش نمناک است از قطره‏های بی‏شمار اشک ... به خانه که آمد ، نشناختمش ، آشفته و شوریده‏ ... مرا در آغوش خویش می‏فشرد چه عاشقانه -هنوز گه‏گاه در آغوشش می‏آرامم اما آن روز بوی و حال دیگری داشت-. دستمال نمناکی که در دست داد بر گلویم بست ، روی آن غده‏ی ناخوانده ... صبح بود و هنگام عمل ... باورمان نمی‏شد ... غده‏ای در کار نبود. هیچ اثری از آن دیده نمی‏شد. به دکتر که رفتم گفت معجزه شده .... می‏دانم باورش سخت است ... عشق مادر هیچ کرانه‏ای نمی‏شناسد و هیچ رنگ تعلقی ندارد ... او بی‏توقع دوست می‏دارد. آنکس که حاضر است از خویش بگذرد اما خاری پای فرزندش را نیازارد ... نمی‏دانم او آنروز را چگونه صبح دیگر ساخت! نمی‏دانم او با خالقش چه گفت! نمی‏دانم او چه بهایی ، چه گروی در عرش به امانت گذاشت! فقط می‏دانم خدای به او قدرت ایجاز داد تا بار دیگر بگوید ما نیز می‏توانیم!!!
	آسمان ::: دوشنبه 23/7/1386::: ساعت 10:51 صبح نگاری بر دل: نگاشته

	+ تکه شعر
	امشب چه خندان می‏گرید ماه چه غمگین می‏خندد من و تنهایی همسفر بادیم زمین بر زیر پایم چه سخت آسمان در دستانم چه آسان لغزش سنگ‏ها با من سخن می‏گویند دختر باکره‏ی روییده بر لب برکه چه عطری دارد مست می‏کند هست می‏کند راستی عطر کوه عطر آتش عطر آب عطر خاک را خوانده‏اید! کوه‏ها چه آرام می رقصند آتش چه خندان می‏میرد آب چه آهسته می‏خواند خاک چه زیبا می‏روید من و باد هم‏سفریم همراهیم هم‏نواییم تا دم مرگ * دختر باکره اشاره به پونه دارد - تعبیر زیبای مرد طریقتم - ، گویی می‏دانست به چه می‏اندیشم ؛ پس با من همنوا شد. دوستان عزیز 29شهریور تولد 3سالگی وبلاگ گروهی آدمک‏هاست با حضور خود توان و نیرویی باشید برای دوست و برادرم ، علی عزیز و همراهانش... آدمک‏ها نقطه‏ی آغازی است برای اندیشیدن ، او تنها و کامل نیست ؛ بلکه شما جزیی متصل به آنید ، شما نیز همان آدمک هستید ، سایه‏ای و فانوسی ، لحظه لحظه در نو شدن ، نو بودن... نمی‏دانم فقط می‏دانم که کلام را پایانی نیست.... تولد آدمک‏ها بهانه‏ای شد برای بازگشتنم در جمع آنان که می‏اندیشند ، نقطه‏ای هستم در دریای بی‏کران ، باز آمدم تا جامعه بر آب زنم و نقش دریا گیرم. پذیرایم باشید!!!
	آسمان ::: چهارشنبه 28/6/1386::: ساعت 9:4 عصر نگاری بر دل: نگاشته